בילד קומט בקרוב

תמר איילט זיך נישט

עלטער 6-9 | א מעשה און 9 אקטיוויטעטן

תמר ענדיגט אלעמאל די ערשטע.

ווען די לערערין טיילט אויס ארבעטסבלעטער, פליט תמרס בלייפעדער איבערן בלאט. ווען מען דארף אויפרוימען, ווארפט זי אלע קלעצלעך מיט איין מאל אריין אין קאסטן. ווען די קלאס שטעלט זיך אויס אין א ריי, לויפט זי צום ערשטן פלאץ.

"פארטיג!" רופט זי אויס.

אבער ס׳איז דא א פראבלעם. אויף אירע ארבעטסבלעטער קומען צוריק רויטע קרייזן ארום די טעותים. זי שרייבט 7 ווען זי מיינט 17. זי לאזט אויס א גאנצע שורה. אירע קלעצלעך ליגן אין א הויפן, און האלב פון זיי פאלן ווידער ארויס.

איין דינסטאג לייגט די לערערין שושנה א האנט אויף איר אקסל. "תמר, קענסטו בלייבן א מינוט?"

תמר ווערט דערשראקן. זי בלייבט אויף איר פלאץ בשעת די אנדערע גייען ארויס צו דער הפסקה.

"דו ביסט א זייער קלוג מיידל," זאגט די לערערין. "דו ענדיגסט פאר אלעמען. אבער איך מיין אז דו איילסט זיך צו שטארק."

"איך האב ליב צו זיין שנעל," זאגט תמר.

"שנעל קען זיין גוט. אבער איך וויל דיר געבן א פרוביר. וואס וואלט געווען ווען דו פרובירסט צו טון איין בלאט אזוי פאמעלעך ווי א טשערעפאכע?"

תמר קרימט מיט דער נאז. "דאס קלינגט לאנגווייליג."

"אפשר. פרוביר עס איין מאל. נאר איין בלאט."

מיטוואך באקומט תמר א רעכענונגסבלאט. זי לייענט די ערשטע פראגע מיט אויפמערקזאמקייט. דערנאך שרייבט זי דעם ענטפער פאמעלעך, און מאכט יעדע ציפער קלאר. זי קוקט עס איבער. ערשט דערנאך גייט זי צו דער קומענדיגער פראגע.

צום ערשט שפירט עס זיך מאדנע. איר בלייפעדער וויל זיך איילן. אבער זי האלט אים צוריק, אזוי ווי מען האלט צוריק א פערד מיט א שטריק. זי ציילט אין קאפ: איינס, צוויי, דריי. ביי דער פינפטער פראגע באמערקט זי עפעס אינטערעסאנט. זי האט טאקע הנאה דערפון. די ציפערן קוקן אויס ווי קליינע סאלדאטן, אלע שיין אויסגעשטעלט אין א ריי.

ווען זי ענדיגט, נעמט זי ארויס איר גומע. אבער זי דארף עס נישט. יעדער ענטפער איז ריכטיג.

"קוק," זאגט די לערערין און הייבט אויף דאס בלאט. "אלעס ריכטיג. און אזוי ציכטיג."

תמר שפירט א קליינע פרייד אין הארץ. זי איז שטאלץ אויף זיך. דאס שפירט זיך אנדערש ווי דער שנעלער געפיל ווען זי איילט זיך. דאס איז שטילער, אבער עס בלייבט לענגער.

דעם אנדערן טאג פרובירט זי עס ביים אויפרוימען. אנשטאט צו ווארפן די קלעצלעך, לייגט זי זיי אויס אין רייען: די גרויסע אונטן, די קליינע אויבן. ווען זי איז פארטיג, זעט דער קאסטן אויס ווי א פאזל וואו אלע שטיקלעך פאסן אריין.

"אוי, ווי שיין!" זאגט איר חברטע דינה. "ס׳איז אזוי ציכטיג."

"עס האט גענומען אביסל לענגער," זאגט תמר. "אבער קוק. גארנישט פאלט ארויס."

פרייטאג מאכט זי א קארטל פאר מאמי מיט קאלירטע בלייפעדערס. געווענליך קראצלט זי שנעל א בילד. דאס מאל מאלט זי פאמעלעך א בלום, בלעטל נאך בלעטל, מיט א גרינעם שטענגל און א קליינעם מאריענקעפער. זי ארבעט דערויף צוואנציג מינוט. ווען זי הייבט עס אויף, קען זי כמעט נישט גלייבן אז זי האט דאס געמאלט.

מאמי קוקט איבערראשט. "תמר, דאס איז אזוי שיין."

"איך האב זיך נישט געאיילט."

"איך זע. מען דערקענט עס."

יענע נאכט טראכט תמר דערוועגן. זיין די ערשטע איז אויפרעגנד. אבער ווען זי טוט די ארבעט גוט, שפירט זי זיך גוט נאך א לאנגע צייט. זי באשליסט אז פון יעצט אן וועט זי אויסקלויבן: אמאל שנעל און אמאל פאמעלעך, לויט וואס די ארבעט דארף.

לעבן איר בעט האלט זי נאך א בלום, די צווילינג פון דער בלום אויפן קארטל. זי האט עס געמאלט נאר פאר זיך, אויך פאמעלעך און אויך שיין.